06-05-05

De laatste twee dagen loop ik er een beetje verloren bij. Zo


De laatste twee dagen loop ik er een beetje verloren bij. Zo bang en droevig als dinsdagavond heb ik me in mijn leven nog nooit gevoeld. Nog nooit ben ik zo geschrokken. Ik denk vaak aan die eerste minuten, een echte hel. Ze lag daar precies zoals ik me altijd een beeld had gevormd van slachtoffers in een ongeval. Geen reactie krijgen is erger dan een hel. Ik was helemaal de kluts kwijt. Dat gevoel valt totaal niet te beschrijven met woorden. Toen er dan uiteindelijk toch reactie kwam, kreeg ik keer op keer dezelfde vragen te horen. Geduldig bleef ik antwoorden, niet wetend wat te moeten doen. Onmiddellijk wou ik die pijn, waarover ze het had, overnemen.

En de schuldige, wie is dat? Ik... zij... hij... die andere... Mag ik het dan op de natuur steken? Bepaalde gevoelens vallen toch niet weg te nemen, ze zijn aanwezig en blijven bestaan. Woorden kunnen hard aankomen en diep kwetsen. Onbegrijpelijk hoe sommige mensen woorden gebruiken, beseffen ze dan soms niet wat ze zeggen? Of zouden ze echt menen wat ze zeggen? Zo slecht kunnen mensen waar je het totaal niet van mag verwachten, toch niet zijn?

Opnieuw bedankt jij, voor je steun, je luisterend oor, je "er zijn", ... Moeilijke dagen zijn het. Ik krijg haar te zien. Jij krijgt de angst.

All around me are familiar faces
Worn out places, worn out faces
Bright and early for their daily races
Going nowhere, going nowhere
Their tears are filling up their glasses
No expression, no expression
Hide my head I want to drown my sorrow
No tomorrow, no tomorrow
And I find it kind of funny
I find it kind of sad
The dreams in which I'm dying
Are the best I've ever had
I find it hard to tell you
I find it hard to take
When people run in circles
It's a very, very
Mad World
(Gary Jules)


01:42 Gepost door Someone_ELSe | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

Amaai, wat een heftig verhaal. Als ik iets voor je kan doen!
Ik heb onlangs een mooi zinnetje gehoord dat je misschien een beetje troost kan bieden: tzijn de mensen die t sterkst zijn die het meeste meemaken... en daar moet je kracht uitputten want in feite is dat een groot compliment he!

Gepost door: £ieve | 06-05-05

wat erg ! moet heel moeilijk zijn voor je. Gelukkig heb je steun !

Gepost door: anneke | 06-05-05

schuld? het was een ongeval, een stom ongeval zoals de meeste ongevallen ... er treft niemand schuld ... laat je dan ook door niemand met schuldgevoel opzadelen!
je hebt alles gedaan wat je kon doen, en meer dan dat ... en je hebt het juiste gedaan!

Gepost door: D | 07-05-05

De commentaren zijn gesloten.