08-09-05

Als joker, gevangen in mijn eigen spellen...


Het is stil bij mij
Woorden komen niet uit mijn mond
Ze lijken verdwenen
Ik kan ze niet vinden in de leegte
Maar van binnen schreeuw ik
Ik schreeuw het uit van verdriet

Rond mij heen,
Cirkelt een wolk van mist
Druppelt de dauw op alles wat mij lief is
Denk ik in diepte
Krijg ik het zo koud
Want jij geeft het besef,
Niets is meer wat het was.

Trek me mee,
Naar een leven vol hoop
Blaas donkere wolken
Die samentrekken voorbij
Trek me mee,
Naar een leven van geluk
Trek me mee,
Naar een toekomst
Trek me mee en geef me een hand,
Ik wil verder met jou door het levensland.


13:49 Gepost door Someone_ELSe | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

Woow! Zo mooi geschreven... ben er sprakeloos van!!
Liefs en hopelijk tot vlug.

Gepost door: £ieve | 08-09-05

* Mooi*

Gepost door: ..Pam | 08-09-05

deze is helemaal voor jou...geniet ervan!
De onmacht om te zeggen
wat ik voel.
De onmacht om uit te leggen
wat ik bedoel.
De onmacht, mijn ziel bloot te leggen
bezorgt mij een schuldgevoel.
Verkeerde dingen te zeggen
terwijl ik het toch goed bedoel.
Ik ben een moeilijk mens
en heb een wens,
één keer te kunnen zeggen
en uit te leggen
want ik echt voel en bedoel.

Ik zou het uit willen gillen
Sta vaak van woede te trillen.
Maar ik ben stil.
Ik zou willen huilen
en me willen verschuilen.
Maar ik ben stil.
Ik zou met dingen willen smijten
en het zou me niet spijten.
Maar het blijft stil.
Zeg iets..doe iets..
huil..gil..of smijt.
Zeg dan wat er is meid.
Maar ik ben stil.

De onmacht om uit te leggen
wat ik bedoel.
De onmacht om te zeggen
wat ik voel.
Hoe kan ik praten over mijn gevoel
als ik zelf niet weet, wat ik voel of bedoel.
Oh... die onmacht!

veel liefs van mij,

Gepost door: jolanda | 08-09-05

De commentaren zijn gesloten.